در بسته

اينترنت نامه بجاي روزنامه؟!!

نويسنده: رضا "پدرام"

                                                                                                                             20 جدي 1385

بعضي از مردم خيلي بد بين هستند و واقعيت هاي كلان كلان را نمي بينند. مي گوئيد چطور؟ مثال كوچكش اوضاع و احوال كنوني افغانستان و تحولاتي كه بعد از ساقط شدن طالبان اتفاق افتاده است. آيا به نظر شما ما در اين چند سال پيشرفت و تحولي نكرده ايم  و تحولات شگرفي در جامعه و محيط كاريمان رونما نشده ؟ البته كه شده. مثال كوچكش عرصه مطبوعات. در زمان هاي قبل ،  صاحب يك روزنامه  مجبور بود خود را به هر دري زده و با استخدام چندين نويسنده و خبرنگار و عكاس و زحمت زياد روزنامه خود را نشر كند و با ديدن كوچكترين روزنه اي، پرسونل خبري خود را به  دنبال آن فرستاده تا از آن خبري تهيه كرده و در صفحه روزنامه اش به چاپ برساند. تازه اگر اوضاع بر وفق مراد مي بود  زحمات بي وقفه خبرنگار و عكاس و هم چندده نفر همكار قلمي به اضافه سردبير و مدير مسئول و منجر به انتشار روزنامه اي چهارصفحه اي مي شد. اما به لطف تحولاتي كه اتفاق افتاده و پيشرفتهايي كه شاهدش هستيم، امروز با داشتن دو نفر و يك پايه كامپيوتر و سيم ارتباطي اينترنت، مي توانيم نه يك روزنامه بلكه روزنامه ها را منتشر كنيم. خدا خيربدهد اختراع كننده اينترنت را. با صرف چند دقيقه وقت، ميتوانيم صدها خبر دست دوم و سوم را بدست آورده و بدون كوچكترين زحمتي به نام خود در روزنامه خود نشر كنيم. تازه، ديگر نياز به عكاس هم نداريم. چون در ارتباط با هر خبري در اينترنت، چندين عكس هم در مورد آن موجود است كه ميتوانيم بهترين آن را انتخاب كرده و در روزنامه خود بدون ذكر منبع آن ، چاپ كنيم.

حتماً الان مي پرسيد كه به سردبير و مدير مسئول ضرورت است تا مطالب اينترنتي را كه به زبانها و شايد لهجه هاي ديگر نوشته شده ، ويرايش كند. اما نه. چه ويرايشي؟ فقط مطلب را بگير و بدون خواندن چاپ كن. اما يك نكته هست كه شايد سردبير يا همان مديرمسئول روزنامه براي جلوگيري از آبروريزي، خيلي متوجه آن باشد. آن هم اينكه در نوشته هاي اينترنتي ، وقتي مطلبي طولاني است، بعد از نشر قسمتي از آن، ( لينك)[1]  داده شده با اين عبارت: "براي ديدن ادامه مطلب اينجا را كليك كنيد." سردبير بايد مواظب باشد تا اين نوشته را حتماً حذف كند در غير آن ...

البته اين سهولت تنها براي روزنامه ها نيست، هفته نامه ها و ماهنامه ها و البته رسانه هاي سمعي و بصري هم اين ترفند را ياد گرفته و از آن استفاده ميكنند.

در آخر اينكه، بيائيد خوش بين  تر باشيم و از پيشرفت هايي نظير اين، كه كار را برايمان سهل تر كرده، چشم پوشي نكنيم و اگر خيلي سخت گير هستيم و نكته سنج، بعضي اسامي را عوض كنيم. مثلاً بجاي روزنامه بگوييم: ‹ اينترنت نامه› يا بجاي گزارشگر روزنامه بگوييم ‹ وبلاگ خوان و يا وبگرد › و يا بجاي اخبار بگوييم ( سياحت اينترنتي)