مطالب قبلي- نشر مجدد
عاشورا و آزموني ديگر
همه ساله با فرارسيدن آغازين روز سال قمري، نواي حزن آلود نوحه سراها و مرثيه خوان ها در سوگ شهادت نواده بزرگوار پيغمبرگرامي اسلام، در گوشه گوشه عالم و هرجايي كه نواي اذان از آن ديار به شنيده ميشود، برپاست. اين سوگواري تنها به پيروان مذهب پنجم دنياي اسلام- مذهب جعفري- متعلق نيست و به فراخور سنن رايجه هرمذهب و رسم ورسوم محلي كه با عادات و عنعنات هرمذهب عجين شده، سوگواري به اقسام مختلف آن برگزار ميشود. در بعضي كشورها كه از نظر مذهبي يكپارچه است و تنها يك مذهب از كثرت قريب به اتفاق برخوردار است اين مراسم مرثيه سرايي و سوگواري با شأن و جبروت خاص خود برگزار شده و از اولين روز محرم يعني ده روز قبل از واقعه عاشورا، سوگواري و عزا آغاز شده و تا دو ماه ادامه مي يابد ، در بعضي كشورهاي ديگر كه مسلمانان ( پيرو هر مذهبي كه باشند) نظر به ساكنان بومي آن كشورها در اقليت قرار دارند شكل متفاوتي از عزاداري برگزار ميشود و به همين ترتيب در هر ديار، نوع خاصي از عزاداري به فراخور سطح فرهنگ و البته سنن منطقوي- قبيلوي و باورهاي مذهبي برگزار ميشود.
در كشور عزيزمان افغانستان هم كه يكپارچه اسلامي است، مراسم عزاداري همه ساله برگزار شده و پيروان هر مذهب با برپايي مراسم نوحه سرايي، مرثيه خواني،ختم قرآن، منقبت خواني وغيره عزاي نواده پيغمبر عاليقدر اسلام را به تجليل نشسته اند و باوجوديكه اختلاف نظرهاي اندكي در بين مذاهب وجود دارد، اما هيچگاه زمينه برخورد و رويارويي رونما نبوده است. اما متأسفانه سال قبل شاهد برخوردي خونين بوديم كه تأثر آن مزيد بر عزاي نواده پيغمبر شده و روزي سياه در تاريخ شهرمان رقم خورد و روزي كه بايد همه دوشادوش هم ، با اخوت و برادري از فداكاري بي بديل نواده عاليقدر پيامبر بزرگوار اسلام در حراست از دين خدا، به مرثيه سرايي مي پرداختيم، به جاي آن، به دلايلي واهي و بي اساس ، مراسم عزاداري را به جنگ خياباني تبديل كرده و به آتش كشيدن و غارت اموال يكديگر دست زديم.
اينك عاشورايي ديگر در پيش است و باز نگراني هايي در مورد احتمال بعيد تكرار حوادث سياه سال قبل بر زبانها جاريست. چه بايد كرد و چگونه اين نگراني ها را برطرف ساخت و نگذاشت دشمنان افغانستان و آنهايي كه سوداي برپايي جنگ مذهبي را در سر ميپرورانند و ميخواهند آتش تفرقه را بر دامان متحد شهرمان بيفكنند،به مقاصد شومشان برسند ؟ اين سئواليست كه در ذهن اكثر معتقدان واقعي دين و روشنفكران با ضمير شهرمان هر لحظه تكرار مي شود.
بيائيد دست به دست هم دهيم و اين روز دردناك را كه همه مان، از هر مذهبي كه هستيم به آن معتقد بوده و در عزاي از دست رفتن نواده پيامبرمان شريك هستيم با آرامش سپري كرده و جلو تحركات ناسالمي را كه خودآگاه يا ناخودآگاه امكان وجودش هست بگيريم و با منطق و آرامش و احترام به حقوق ديگران به عزاداري بپردازيم.
بيائيد با چشمان باز به اطراف و شرايطمان نظاره كنيم كه اينجا افغانستان است، كشوري كه ساليان سال ضربات تازيانه دشمنان اسلام و سهمگيرتر از آن جهالت و بي خردي و منطق كور بعضي به ظاهر مسلمانان را متحمل شده و اكنون نه تنها پيكر آن زخم آگين و دردمند است بلكه حوصله اي ديگر براي رويارويي دوباره – اين بار به نام جنگ مذهب – را ندارد و نبايد به نحوه عزاداري سايركشورها به چشم تقليد نگاه كرده و آنچه را بنام عزاداري در كشورهاي همسايه شاهدش هستيم، در كشور دردمندمان عيناً پياده كنيم.
بيائيد عاقلانه عزاداري كنيم نه از روي تقليد و خودنمايي .
بيائيد معتقد واقعي باشيم و ذات پاك الهي را در نظرداشته و به خود بقبولانيم كه اصل اوست و همه پيامبران و خلفا و امامان و صلحا به قصد و نيت آشنا ساختن مردم به او و راههاي رسيدن به او پا به منصه ظهور گذاشته اند نه اينكه به اسم پيروي از مذهب، پا روي رضايت پروردگارمان گذاشته و به اسم مذهبي بودن، اصول دين و شريعت نبوي ( ص) را ناديده بگيريم.
و در خاتمه اينكه بيائيد مذهبي بودنمان را با معتقد واقعي بودن تبادله كنيم و راه رضايت خداوند بزرگ را پيش گرفته، يكپارچه و متحد شده و نفاق و شقاق را ريشه كن كنيم ، بدون شك در وحدت و يكپارچگي هم رضايت خداوند است و هم خير و صلاح دنيوي و اخروي.
